Spiritus Rector —– deel 1/3

Verloren, verdwaald in een enge vochtige gaping, gestrand na vele omzwervingen, moe van een reis zonder bestemming, zat ik op een rots aan de rand van een kolkende rivier naar het schuimbekkende water te staren. Hoe de resten van een zwart, gepolierd en gehavend stuk drijfhout balloteerde in een gletsjerkuil.

In een onmetelijk lang moment was er enkel het bruisen van het druisende water en de eenzame wind die mijn balorige oren bespeelde als een gemelijke fluit. Zonder denken en totaal passief ontglipte de tijd als gewassen rivierzand door mijn vingers tot ik opschrok door de opdringerige aanwezigheid van een schare kleine en schaars geklede gedaantes met een donkere huidskleur en zwart lang haar. Als uit het niets, als een vlucht paddestoelen stil en onvoorspelbaar uit de grond gerezen.

“Kom,” zei een oudere man met een verfomfaaide deukhoed op zijn hoofd. Ik knikte en stond op om hem met een onbekommerd enthousiasme te volgen. Hij leidde me naar een groene valei die gehuld lag in een frisse nevel. Vergelijkbaar met de paarse doom die bij het ontwaken soms in je hoofd blijft hangen. We wandelden langzaam als een dozijn ganzenkuikens achter de gedrongen man aan over een pad dat tussen stekelige bosjes door kronkelde. Met een klap kwam ik tot stilstand omdat ik tegen hem aanbotste wanneer hij aan de rand van wat leek op een strubbenbos stilhield. “Hier is het,” fluisterde hij vriendelijk terwijl zijn ogen me onderzoekend aankeken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s