Heftig aan de wortels van de stamboom schudden… harder! deel 2/2

Een beklemmende, haast sardonische schaduw valt en verhult de hongerige kloof tussen trap en kamer, ik schrijd onzeker, zonder in de diepte te storten, de leeuwenkuil binnen. Allen kijken me aan alsof ik de enige ben die de verantwoordelijkheid draagt voor de onenigheid onder de verschillende partijen. Ik vermijd hun beschuldigende blikken en smeek hen om sommige zaken te mogen bewaren, voor mij zijn het souvenirs uit mijn jeugd, herinneringen aan mijn grootouders. Er staan ook nog wat spullen die ik zelf daar heb achtergelaten. Ik begin een fel betoog over de emotionele waarde en het gebrek aan respect voor de doden.
Maar mijn woorden vermengen zich met de ijle waas die de ruimte tot aan de nok vult, tot ik eenzaam in een mist van verontwaardiging sta te vloeken en te huilen. Om even later badend in een onbeschrijflijk naargeestig gevoel en met een bezwaard hart wakker te worden. Onbeschrijflijk, dus hou ik maar op met schrijven…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s